Św. Ignacy Loyola (1491–1556) był baskijskim żołnierzem i dworzaninem, którego życie odmieniła ciężka rana odniesiona w bitwie pod Pampeluną. W czasie długiej rekonwalescencji, czytając z konieczności żywoty świętych, odkrył różnicę między ulotną pociechą marzeń o sławie a trwałym pokojem płynącym z naśladowania Chrystusa. Z tego doświadczenia narodziły się „Ćwiczenia duchowne” i Towarzystwo Jezusowe, które założył i którym kierował aż do śmierci. Kanonizowany w 1622 roku, pozostaje patronem rozeznania duchowego i duchowości „znajdowania Boga we wszystkim”.
Dzień 1 z 9 · 22 lipca 2027
Modlitwa — dzień 1
Zanim stał się świętym, Ignacy z Loyoli był młodym baskijskim szlachcicem, który marzył o sławie na miarę rycerzy z dworskich opowieści – o odwadze budzącej podziw, o pojedynkach, o uznaniu możnych i względach kobiet. Nie było w nim wtedy nic z pokornego mistyka: była ambicja, próżność, pragnienie, by jego imię znaczyło coś w oczach świata. To ważny punkt wyjścia tej nowenny, bo przypomina, że świętość nie zaczyna się od razu w świętości – zaczyna się od zwyczajnego, niedoskonałego człowieka, który dopiero uczy się, czego naprawdę pragnie jego serce. Panie, Ty znasz każde pragnienie, które noszę w sobie, nawet te niedojrzałe i próżne – oczyszczaj je cierpliwie, tak jak oczyściłeś serce Ignacego, i prowadź mnie ku temu, co naprawdę ważne.
Na zakończenie
Modlitwa „Suscipe” św. Ignacego Loyoli: Zabierz, Panie, i przyjmij całą wolność moją, pamięć moją i rozum, i wolę mą całą, cokolwiek mam i posiadam. Ty mi to wszystko dałeś – Tobie to, Panie, oddaję. Twoje jest wszystko. Rozporządzaj tym w pełni według swojej woli. Daj mi jedynie miłość Twoją i łaskę Twoją, albowiem to mi wystarczy. Amen.