Nowenna do św. Gertrudy Wielkiej

Modlitwa — dzień 1

Gertruda wstąpiła do klasztoru jako pięcioletnie dziecko i przez całe życie uczyła się patrzeć na świat nie oczami lęku, lecz oczami zaufania. Kiedy myślimy o naszych zmarłych, łatwo wraca niepokój: czy zdążyli się pojednać z Bogiem, czy nasza modlitwa jeszcze cokolwiek może zmienić, czy nie jest już za późno. Gertruda przypomina nam dziś, że językiem wiary nie jest lęk, lecz ufność – nawet wtedy, gdy nie znamy odpowiedzi na te pytania. Rozpoczynając tę nowennę, przynosimy Bogu naszych zmarłych razem z całym naszym niepokojem o nich, prosząc nie o pewność, lecz o łaskę zaufania. Boże, Ty znasz każde ludzkie życie i każdą śmierć lepiej niż my sami. Przez wstawiennictwo św. Gertrudy oddajemy Ci dziś naszych bliskich zmarłych, prosząc, byś przyjął ich z taką samą czułością, z jaką przyjąłeś ją, gdy jako dziecko przekraczała próg klasztoru. Naucz nas ufać tam, gdzie nie widzimy, i wierzyć, że żadna modlitwa za zmarłych nie ginie na próżno.

Na zakończenie

Wieczny Ojcze, w duchu, w jakim św. Gertruda zawierzała Ci dusze zmarłych, przynoszę dziś przed Twój tron wszystkich, którzy odeszli z tego świata i oczekują pełni Twojej światłości. Ofiaruję Ci mękę, śmierć i zmartwychwstanie Twojego Syna, całą miłość wylaną na krzyżu, za dusze cierpiące w czyśćcu – a szczególnie za te, o których nikt już nie pamięta, za które nikt się nie modli, i za te, które są najbliżej chwili spotkania z Tobą twarzą w twarz. Niech Twoje miłosierdzie będzie większe niż jakikolwiek ich dług, niech Twoja miłość dopełni to, czego zabrakło ich miłości na ziemi. Przez wstawiennictwo św. Gertrudy proszę Cię o pociechę dla dusz strapionych i o pokój dla tych, którzy wciąż czekają na pełnię radości w Tobie. A gdy nadejdzie mój czas, spraw, bym i ja potrafił(a) zaufać Twojemu miłosierdziu tak, jak ufała Mu Gertruda. Amen.