Nowenna do Matki Bożej Królowej Polski – dziewięć dni zawierzenia Ojczyzny Tej, którą król Jan Kazimierz w 1656 roku, w godzinie największej klęski, obrał Patronką i Królową Korony, a którą Polacy czczą 3 maja, w dniu splecionym na zawsze z rocznicą Konstytucji.
Dzień 1 z 9 · 24 kwietnia 2027
Modlitwa — dzień 1
Tytuł „Królowa” nie oznacza w chrześcijańskiej tradycji władzy sprawowanej dla niej samej. W dawnym Izraelu szczególne miejsce na dworze zajmowała matka króla – gebira – która jako jedyna miała prawo wstawiać się za poddanymi u swojego syna, stojąc bliżej ludu niż sam tron. Kościół od wieków widzi w tym obrazie zapowiedź miejsca Maryi: skoro Jezus jest Królem, Ta, która Go zrodziła i wychowała, zajmuje przy Nim miejsce Matki-Orędowniczki, pochylonej nie nad tronem, lecz nad losem najsłabszych i najbardziej zagubionych. Żaden jednak naród nie przyjął tego tytułu z taką siłą i tak głęboko wplecionym weń losem własnego państwa, jak Polska. Tu „Królowa” to nie tylko określenie teologiczne wypowiadane w modlitwie, lecz część żywej opowieści o klęskach, upadkach, ocaleniu i mozolnej odbudowie. Tę opowieść, sięgającą wieku siedemnastego, chcemy w najbliższych dziewięciu dniach przypomnieć sobie od samego początku, krok po kroku. Panie, Ty uczyniłeś Maryję Matką swojego Syna i dałeś Jej udział w Jego królowaniu, które jest służbą, a nie panowaniem dla samego panowania. Prosimy, pozwól nam przez najbliższe dziewięć dni odkrywać na nowo, czym dla naszej Ojczyzny stała się i wciąż pozostaje Jej obecność. Otwórz nasze serca na tę nowennę, którą dziś z ufnością rozpoczynamy, i naucz nas cierpliwości w codziennym powracaniu do modlitwy. Amen.
Na zakończenie
Od 1656 roku ślubowanie złożone przez Jana Kazimierza było w polskiej tradycji wielokrotnie odnawiane – najbardziej znanym echem tego gestu były śluby złożone w 1956 roku na Jasnej Górze z inicjatywy kardynała Stefana Wyszyńskiego, w trzysetną rocznicę ślubów lwowskich. Nawiązując do tej wielowiekowej tradycji odnawiania królewskiego przyrzeczenia — a nie cytując żadnego z jej historycznych tekstów — własnymi słowami: Maryjo, Królowo Polski, wpisując się w tradycję tych, którzy od wieków odnawiali przyrzeczenie złożone Tobie w imieniu naszego narodu, i my dziś, z pokorą właściwą naszym czasom, powtarzamy to zawierzenie: oddajemy Ci naszą Ojczyznę, jej rządzących i jej najsłabszych, jej rodziny i jej młodych, jej przeszłość, z której chcemy się uczyć, i jej przyszłość, o którą się niepokoimy. Naucz nas wierności w czasie próby i wdzięczności w czasie pokoju. Króluj nad nami nie jako Ta, której się boimy, lecz jako Matka, której ufamy najbardziej. Amen.