Święty Carlo Acutis

Na początek

Umarł w 2006 roku, mając piętnaście lat, siedemdziesiąt dwie godziny po postawieniu diagnozy. Zostawił po sobie rzeczy, których nie zostawiał dotąd żaden kandydat na ołtarze: kod źródłowy, stronę internetową w kilkunastu językach i wystawę multimedialną o cudach eucharystycznych, którą złożył sam, mając czternaście lat.

Grał w piłkę, grał na saksofonie, lubił podróżować i gry komputerowe. Chodził do klasycznego liceum w Mediolanie. Po jego śmierci matka powiedziała, że zanim się urodził, była całkowicie pochłonięta kulturą swoich czasów — to on doprowadził ją do wiary, a nie odwrotnie.

Jego kanonizacja miała się odbyć 27 kwietnia 2025 roku, podczas Jubileuszu Nastolatków. Sześć dni wcześniej zmarł papież Franciszek i uroczystość odwołano. Tysiące młodych, którzy przyjechali już do Rzymu, wzięło zamiast tego udział w jego pogrzebie. Carlo został ogłoszony świętym 7 września 2025 roku przez Leona XIV, razem z Pier Giorgiem Frassatim — w pierwszej kanonizacji nowego pontyfikatu.

Historia

Urodził się 3 maja 1991 roku w Londynie, gdzie jego rodzice, Andrea Acutis i Antonia z domu Salzano, mieszkali ze względu na pracę ojca w banku inwestycyjnym. Ochrzczono go 18 maja w londyńskim kościele Matki Bożej Bolesnej. We wrześniu tego samego roku rodzina wróciła do Włoch i osiadła w Mediolanie, gdzie ojciec objął kierownictwo rodzinnej firmy ubezpieczeniowej. Tam Carlo spędził całe życie: szkoła podstawowa, gimnazjum prowadzone przez jezuitów, wreszcie liceum klasyczne imienia Leona XIII.

Do Pierwszej Komunii przystąpił 16 czerwca 1998 roku, w wieku siedmiu lat — dwa lata przed rówieśnikami, za specjalnym zezwoleniem. Od tego dnia starał się codziennie uczestniczyć we Mszy, co tydzień przystępował do spowiedzi i odmawiał różaniec. To jest szczegół, który w jego biografii wraca najczęściej, bo nie było w tym nic z presji domowej: rodzice praktykowali rzadko i to on przyprowadził ich z powrotem do kościoła.

Równolegle rozwijał drugą pasję. Uczył się programowania z podręczników dla studentów informatyki, projektował strony internetowe, montował filmy. Dorośli, którzy go znali, mówili o nim jak o samouku z niecodziennym talentem. Te dwie rzeczy — Eucharystia i komputer — zeszły się w jednym przedsięwzięciu.

Mając czternaście lat zaczął zbierać materiały o cudach eucharystycznych uznanych przez Kościół. Pracował nad tym około dwóch i pół roku. Powstała z tego multimedialna wystawa opisująca ponad sto takich wydarzeń z różnych epok i krajów, z fotografiami i opisami historycznymi, przygotowana zarówno w wersji internetowej, jak i do druku. Był to pierwszy tego rodzaju zbiór dostępny online.

Jesienią 2006 roku poczuł się źle. Objawy wyglądały początkowo na zwykłe przeziębienie. Rozpoznano ostrą białaczkę o gwałtownym przebiegu. Zmarł 12 października 2006 roku w szpitalu w Monzy, siedemdziesiąt dwie godziny po diagnozie. Zapisał wcześniej w swoim duchowym dzienniku, że jego planem na życie jest być zawsze zjednoczonym z Jezusem; cierpienie z ostatnich dni ofiarował za papieża i za Kościół.

Pogrzeb odbył się 14 października w mediolańskim kościele Santa Maria Segreta. Ciało złożono najpierw w rodzinnym grobowcu w Ternengo w Piemoncie, a w styczniu 2007 roku — zgodnie z jego własnym życzeniem — przeniesiono na cmentarz komunalny w Asyżu. Carlo prosił o to za życia, bo kochał świętego Franciszka.

Proces rozpoczął się formalnie 12 października 2012 roku, a etap diecezjalny otwarto w Mediolanie w lutym 2013. Piątego lipca 2018 roku Franciszek zatwierdził dekret o heroiczności cnót. Dwudziestego pierwszego lutego 2020 roku uznano cud za jego wstawiennictwem: uzdrowienie brazylijskiego chłopca, Matheusa, cierpiącego od urodzenia na wadę trzustki, który w 2013 roku, w rocznicę śmierci Carla, dotknął jego relikwii. Beatyfikacja odbyła się 10 października 2020 roku w bazylice św. Franciszka w Asyżu. Rok wcześniej dokonano ekshumacji i przeniesiono ciało do Sanktuarium Ogołocenia, gdzie spoczywa do dziś.

Drugi cud dotyczył Valerii Valverde, dwudziestojednoletniej studentki z Kostaryki. Drugiego lipca 2022 roku dziewczyna uległa we Florencji wypadkowi rowerowemu i doznała rozległego urazu głowy; po kraniotomii jej stan określano jako krytyczny. Sześć dni później jej matka modliła się przy grobie Carla w Asyżu i zostawiła tam list opisujący sytuację córki. Tego samego dnia Valeria zaczęła samodzielnie oddychać. Po dziesięciu dniach opuściła oddział intensywnej terapii, a rehabilitacja zajęła jej tydzień. Drugiego września, dwa miesiące po wypadku, przyjechała z matką do Asyżu podziękować. Franciszek zatwierdził ten cud dekretem z 23 maja 2024 roku.

Kanonizację wyznaczono najpierw na 27 kwietnia 2025 roku. Śmierć Franciszka 21 kwietnia zmieniła plany. Nową datę ogłosił Leon XIV na swoim pierwszym konsystorzu, 13 czerwca 2025 roku, łącząc uroczystość z kanonizacją Pier Giorgia Frassatiego. Obrzęd odbył się 7 września 2025 roku na placu św. Piotra.

Znaczenie duchowe

W tej biografii nie ma cudów za życia, objawień ani męczeństwa. Jest codzienny udział we Mszy, cotygodniowa spowiedź, różaniec i praca, wykonywana dobrze i z zaangażowaniem.

Eucharystię nazywał swoją autostradą do nieba i to zdanie stało się jego najbardziej rozpoznawalnym. Drugie, powtarzane równie często, brzmi: wszyscy rodzą się jako oryginały, ale wielu umiera jako kserokopie. Leon XIV w homilii kanonizacyjnej przypomniał trzecie — „nie ja, ale Bóg".

Osobnym wątkiem jest stosunek do techniki. Carlo nie traktował internetu ani jako zagrożenia, ani jako celu samego w sobie, lecz jako narzędzie, które ktoś musi wypełnić treścią. Benedykt XVI nazwał później internet kontynentem cyfrowym; Carlo pracował na nim, zanim to określenie powstało. Bywa dlatego opisywany jako patron internetu, choć Kościół formalnie takiego patronatu nie ustanowił.

Kult w Polsce

Kult rozwinął się szybko i ma w Polsce własny, konkretny punkt zaczepienia. Wystawa Carla o cudach eucharystycznych zawiera opisy wydarzeń w Sokółce i w Legnicy — dodane już po jego śmierci przez osoby kontynuujące projekt.

Pierwsze relikwie pierwszego stopnia trafiły do Polski 6 grudnia 2020 roku, do Sanktuarium Najświętszej Maryi Panny Gwiazdy Nowej Ewangelizacji i św. Jana Pawła II w Toruniu. Od listopada 2021 roku relikwie znajdują się także w diecezji warszawsko-praskiej, w parafii św. Hieronima w Starej Miłosnej, skąd są wypożyczane parafiom razem z rollupami wystawy o cudach eucharystycznych. Siódmego września 2025 roku, w dniu kanonizacji, otwarto kaplicę św. Carla Acutisa w Sanktuarium Matki Bożej Licheńskiej.

Na uroczystości kanonizacyjne pojechała czteroosobowa delegacja Konferencji Episkopatu Polski oraz liczna grupa młodzieży.

Kult za granicą

Włochy. Centrum stanowi Asyż: Sanktuarium Ogołocenia, gdzie spoczywa ciało, oraz miejsca związane z jego kultem w mieście świętego Franciszka. Drugim ośrodkiem jest Mediolan — kościół Matki Bożej Bolesnej, parafia jego dzieciństwa, i Santa Maria Segreta, gdzie odbył się pogrzeb.

Zasięg wystawy. Przygotowana przez Carla ekspozycja o cudach eucharystycznych była pokazywana na wszystkich pięciu kontynentach, w tysiącach parafii w Stanach Zjednoczonych i na ponad stu uniwersytetach, a także w sanktuariach w Guadalupe i w Fatimie.

Internet. Serwis, który zbudował, działa w kilkunastu językach i notuje rzędu stu tysięcy odwiedzin miesięcznie. Powstało ponadto ponad dwieście stron poświęconych jego osobie.

Ciekawostki

• Jednym z przodków Carla był polski ziemianin i dyplomata Jan Perłowski, którego wnuczka, Maria Henrietta Perłowska, była babką chłopca.
• Do Pierwszej Komunii przystąpił dwa lata przed rówieśnikami, za specjalnym zezwoleniem.
• Programowania uczył się z podręczników akademickich dla studentów informatyki.
• Poprosił, by pochowano go w Asyżu, choć nie miał z tym miastem żadnych związków rodzinnych — po prostu kochał świętego Franciszka.
• W ikonografii przedstawiany jest w czerwonej koszulce polo, z laptopem albo z monstrancją.

Najczęstsze pytania

Kiedy Carlo Acutis został ogłoszony świętym?

Siódmego września 2025 roku, na placu św. Piotra w Watykanie, podczas Mszy pod przewodnictwem papieża Leona XIV. Była to pierwsza kanonizacja jego pontyfikatu. Wspólnie z Carlem kanonizowano Pier Giorgia Frassatiego.

Dlaczego kanonizację przełożono z kwietnia na wrzesień 2025 roku?

Pierwotny termin, 27 kwietnia 2025, przypadał podczas Jubileuszu Nastolatków. Uroczystość odwołano po śmierci papieża Franciszka 21 kwietnia. Nową datę ogłosił Leon XIV na konsystorzu 13 czerwca 2025 roku.

Na co zmarł Carlo Acutis?

Na ostrą białaczkę o bardzo szybkim przebiegu. Pierwsze objawy przypominały przeziębienie; zmarł 12 października 2006 roku w szpitalu w Monzy, siedemdziesiąt dwie godziny po postawieniu diagnozy, w wieku piętnastu lat.

Czym jest wystawa o cudach eucharystycznych?

To multimedialna ekspozycja, którą Carlo przygotował w wieku czternastu lat, zbierając materiały przez około dwa i pół roku. Opisuje ponad sto cudów eucharystycznych uznanych przez Kościół. Była pokazywana na pięciu kontynentach i jest dostępna online w kilkunastu językach.

Gdzie znajduje się grób Carla Acutisa?

W Sanktuarium Ogołocenia w Asyżu, w kościele Santa Maria Maggiore. Ciało przeniesiono tam w 2019 roku z cmentarza komunalnego w Asyżu, gdzie spoczywało od stycznia 2007 roku na jego własne życzenie.

Czy Carlo Acutis jest patronem internetu?

Nie w sensie formalnym. Bywa tak nazywany ze względu na charakter swojej działalności i wiele osób postuluje taki patronat, ale Kościół dotąd go nie ustanowił.

Powiązane modlitwy

• Nowenna do św. Karola Acutisa — 3–11 października, przed wspomnieniem liturgicznym 12 października.
• Adoracja Najświętszego Sakramentu — praktyka, wokół której koncentrowało się całe jego życie duchowe.